Gefascineerd keek ik naar de vrouw op het strand.
Ze liep weg van haar handdoek met een stukje karton in haar hand.
Waarschijnlijk zat er een insect op.
Ze schudde het uit boven het zand, keek, liep weg, draaide zich weer om en twijfelde zichtbaar.
Ze maakte een klein gebaar met haar hand van ‘laat maar’ en liep terug.
Dat gebaar was niet bedoeld voor het insect. Niet voor andere strandgangers. Het was communicatie met zichzelf.
Zichtbare innerlijke taal.
Het deed me denken aan leerlingen die weinig praten, niet kunnen praten of moeite hebben om woorden te vinden.
Te vaak verwarren we stilte met leegte.
Maar niet praten betekent niet niet denken.
Vandaag zag ik dat opnieuw.
Ik zat naast een Oekraïense leerling die nog weinig Nederlands begrijpt. Een gesprek voeren was niet eenvoudig.
Dus ik ging tekenen.
Eerst tekende ik mezelf.
Daarna nam zij de pen over en tekende zichzelf.
Ik had het haar niet gevraagd.
Ze deed het gewoon.
Alsof ze wilde zeggen: jij laat zien wie jij bent, dan laat ik zien wie ik ben.
Toen ik de strijkkralen tekende, waar ze eerder mee bezig was, begon ze te lachen. Ze keek verrast; we begrepen elkaar!
Bij een tekening van een broek herhaalde ze mijn woorden: ‘de broek’.
Daarna wees ze naar haar eigen kleding.
Ik tekende haar rok.
Ze wees nog eens en herhaalde opnieuw mijn woorden:
‘De rok’.
Geen uitgebreid gesprek, geen kunstwerk.
Maar wel contact.
Betekenis, initiatief en taal!
Voordat ze wegging, liet ze de tekening trots aan haar juf zien en stopte deze daarna in haar tas.
De uitdaging is niet om een binnenwereld te creëren.
Die is er al. De uitdaging is om deze zichtbaar te maken.
Want achter stilte schuilt vaak veel meer dan wij denken.