In veel klassen wordt te weinig tijd gegeven om over een vraag na te denken: vertraging werkt.
Je stelt een vraag.
– Een paar leerlingen steken meteen hun vinger op.
– Je geeft de beurt aan één van die leerlingen.
Veel docenten herkennen dit patroon.
Dit doet iets met de rest van de klas.
Onderzoek van Mary Budd Rowe liet zien dat wanneer docenten minimaal 3 seconden wachttijd geven na een vraag:
• antwoorden langer en inhoudelijker worden
• meer leerlingen worden geactiveerd
• leerlingen meer vervolgvragen stellen
Toch wachten docenten gemiddeld minder dan 1 seconde.
Denktijd zit niet alleen in stilte. Activeren van het denken zit ook in hoe informatie wordt aangeboden.
Wanneer uitleg visueel wordt opgebouwd, verwerken leerlingen informatie beter. Dit wordt vaak verklaard vanuit de dual coding theory van Allan Paivio: ons brein verwerkt informatie via een verbaal én visueel kanaal.
In de klas zie je dat bijvoorbeeld wanneer een docent meetekent met de kern van het idee.
Dat doet drie dingen tegelijk:
1. De uitleg vertraagt vanzelf
2. Leerlingen worden nieuwsgierig naar wat er verschijnt
3. De kern wordt visueel zichtbaar
Omdat tekenen tijd kost, ontstaat er automatisch denktijd.
En de docent gebruikt vaak minder woorden, waardoor de cognitieve belasting lager wordt.
Denktijd omvat dus meer dan alleen tijd, maar ook:
– stilte na een vraag
– niet alleen snelle vingers belonen
– de kern visueel opbouwen
Voor docenten die benieuwd zijn hoe je dat visuele stuk praktisch kunt inzetten (óók bij abstracte taal):
Kijk eens naar mijn aanbod voor de TOSinc. basisworkshop 1 Ondersteunend Tekenen. Daarin kijken we o.a. hoe je met simpele tekeningen het dual coderen in je uitleg kunt toepassen.